Wijze lessen


Ik heb in mijn korte leven wijze lessen geleerd. Sommige waren erg pijnlijk, maar sommige zorgden dat ik achterbleef met een gevoel van voldoening. Laatst bedacht ik mij dat God wel erg veel van mij moest houden, dat hij mij wilde beschermen tegen mijzelf. Nu kan ik zeggen dat ik mijzelf heb leren kennen, dat ik nu weet wat ik wil. Hij pakte mij bij de schouders en duwde mij precies de richting op waar ik moest zijn.
Eerst vond ik dat helemaal niet leuk. Nu ben ik alleen maar dankbaar.

Ondanks alles blijf ik eigenwijs zijn. Altijd denk ik dat ik het beter weet. Is dat iets wat de mens nu eenmaal in zich heeft? En waarom zijn we zo goed in het wijzen naar anderen met onze eigen vinger. Het is makkelijk om te zeggen dat iemand een fout maakt. Maar diegene moet zijn eigen wijze lessen leren. Dus wie ben ik om met de vinger te gaan wijzen. Maar toch blijf ik koppig volhouden dat sommige mensen nooit hun lessen zullen leren. Stiekem hoop ik dat ze ooit met hun neus tegen de muur lopen. Gelijk daarna zwijg ik berouwvol.

Wijze lessen zijn voor niemand leuk om te leren. Ze zorgen dat je met de neus op de feiten wordt gedrukt. Dat je een spiegel wordt voorgehouden die het beeld weerkaatst van jezelf. En soms kun je jezelf heel lelijk vinden.
Wat ben ik blij dat ik dan bij mezelf kan denken dat er altijd Iemand is die mij wel mooi vind.Die van mij houdt zoals ik ben. Met mijn al mijn fouten inbegrepen.

Ja elke dag leer ik weer een les. Zelfs wanneer deze woorden van mijn vingers vloeien…

Naomi

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.