Dilemma’s en Dromen


Een paar weken geleden had ik de slechtste week in maanden. Alle ongelukkige dingetjes en irritaties kwamen allemaal te gelijk op me af. Mijn fiets werd gestolen. Ik had probleempjes in de liefde, en het alarm ging af op mijn werk. Ik had last van mijn keel, en zat nog steeds in de stress omdat de poezen die van mij en mijn ex zijn nog steeds geen huisje hadden gevonden.

En daar zat ik dan, midden in het dilemma van verliefdheid en verstand. En op de koop toe, zag ik er slechter uit dan dat ik er in maanden had uitgezien. Geïrriteerd over het feit dat dingen niet in mijn leven liepen zoals het hoorde te gaan, was één blik in de spiegel en de weerspiegeling van mijn onverzorgde haar, genoeg om te zorgen dat mijn irritatie zijn toppunt bereikte. De sleur van het leven die aan mij trok en zei dat ik mijn verantwoordelijkheden moest dragen maakte het er niet beter op. “Ja ik weet dat ik moet werken”, mompelde ik tegen mijzelf. En in gedachten vloog ik weg naar alle plekken op de wereld behalve de plek waar ik hoorde te zijn. Werk, huishouden, dieren, uiterlijk, relatie en nog meer van deze verantwoordelijkheden stapelde zich op in mijn gedachten, en verdrukte het strand met de heerlijke zon.

Om uit deze depressieve stand te komen deed ik wat alle vrouwen zouden doen. Uiteraard pas nadat ik de hele dag gewerkt had, en koppijn had gekregen van de realiteit. Chocolade, chips, pizza en een heerlijke romantische film. Na 5 minuten nestelen zat ik eindelijk goed en kon the Notebook gaan draaien. Het feit dat ik deze film al 6 keer had gezien drukte mijn heerlijke lome bui niet, en na 2 uur dromen kon ik heerlijk in slaap vallen en de echte wereld achter mij laten.

Wat is dat toch vroeg ik mijzelf later op de week. waarom kan ik als dingen lastig worden moeilijk de realiteit accepteren? Ik verdwijn dan in een eigen droomwereld. Is dat normaal, hebben meer mensen dat? Of ben ik gewoon een apart persoon met een rare manier van denken? Moest ik daarin nog volwassen worden, of zou ik altijd zo blijven? Gekweld door al deze vragen bedacht ik dat ik maar misschien moest accepteren hoe ik in elkaar zat. Want als ik dat niet deed? wie zou dat dan wel doen?

Nemy

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.